Birlikte hatırlamanın değeri
Bir ülkeyi yalnızca yolları, binaları ve büyüme tablolarıyla anlatamayız. O ülkenin kendisini hangi kelimelerle anlattığını, çocuklarına hangi hikâyeleri aktardığını, hangi türkünün etrafında buluştuğunu da sormak gerekir. Kültür, ortak hayatın hatırlama biçimidir. Bana göre yeniliği besleyen kaynaklardan biri de konuşabileceği bir geçmişe sahip olmaktır; geçmişle hesaplaşmak da bu konuşmanın içindedir.
Benim için kültür yayıncılığının ilk görevi bu bağı görünür kılmaktır. Bir romanı yalnızca satış başarısıyla, bir filmi yalnızca gişesiyle, bir sergiyi yalnızca açılış kalabalığıyla değerlendirmek eksik kalır. Eserin ne söylediğini, hangi soruyu açık bıraktığını ve okuruyla nasıl bir ilişki kurduğunu konuşmalıyız. Haber değerinin yanında düşünce değerini de gözetmeliyiz.
Kökler ve yeni söz
Kültürel süreklilik, geçmişin her biçimini değiştirmeden tekrarlamak değildir. Bir türkünün yeni bir yorumunu, bir klasiğin bugünün okuruyla buluşmasını, genç bir yönetmenin kendi mahallesine tuttuğu kamerayı aynı dikkatle karşılayabiliriz. Ölçümüz yaş veya şöhret değil; emek, sahicilik ve eserin kurduğu anlam olmalıdır. Geleneğe saygıyla yeniliğe merak birbirini besleyebilir.
Bu yaklaşımın gündelik bir karşılığı da var. Bir çocuğun kütüphaneye rahatça girebilmesi, bir gencin ilk tiyatro oyununu izleyebilmesi, bir ustanın bilgisini aktaracak vakit ve imkân bulabilmesi gerekir. Kültür hayatı, birkaç büyük organizasyonun çevresinde dönmekle yetinmemeli. Mahalleye, okula ve aile hayatına değmeli.
Bu sayfanın sözü
SonSinyal Kültür & Sanat’ta savunmak istediğim çizgi budur: eleştiride gerekçe, haberde kaynak, gelenekte dikkat ve yeni üretimde cesaret. Bir eseri beğenmeyebiliriz; fakat insanın emeğini küçümseyemeyiz. Farklı yorumları yayımlayabiliriz; fakat görüşü olgu gibi sunamayız.
Baş editör olarak bu sayfada kendi sözümün sorumluluğunu da taşımak isterim. Okurun itirazını bir rahatsızlık değil, düşüncemizi sınama imkânı olarak görmeliyiz. Bir dosyada eksik kalmış bir belge, bir eleştiride gözden kaçmış bir ayrıntı varsa düzeltmeye açık olmalıyız. Kültür yayıncılığının itibarı, her konuda son sözü söylediği iddiasından değil; sözüne gösterdiği özenden doğar. Bu özen, genç bir sanatçının ilk çalışmasına da yerleşik bir ismin yeni eserine de aynı ciddiyetle yaklaşmayı gerektirir.
Kültürün ortak hafızamız olduğuna inanıyorsak bu hafızanın bakımını da birlikte üstlenmeliyiz. Okumak, dinlemek, soru sormak, kaydetmek ve bir sonraki kuşağa alan açmak bu sorumluluğun parçalarıdır. Bu sayfa, o uzun konuşmaya katkıda bulunmak için var.